Bir gün hastane koridorunda başlayan hikâye
Kayseri’nin sabahları hep biraz sert olur. Soğuk, yüzüne çarpan hava insanı hemen kendine getirir ama içimdeki dağınıklığı toplamaz. O gün de öyle bir sabahtı. Cebimde katlanmış bir randevu kâğıdı, elimde yarım kalmış bir günlüğün sayfaları vardı. Hastaneye doğru yürürken içimde garip bir karışım dolaşıyordu: endişe, merak ve hafif bir kırgınlık.
Mide kolon grafisi kelimesini ilk kez doktordan duyduğumda anlamamıştım bile. Sanki çok teknik bir dünyanın kapısı aralanmıştı ve ben o kapının önünde ayakkabısız kalmış gibiydim.
İçimdeki ses sürekli konuşuyordu:
“Abartma, bu sadece bir görüntüleme.”
Ama diğer tarafım, yani duygularım, aynı fikirde değildi:
“Ya içinde bir şey yanlışsa?”
Hastane koridorunda zamanın yavaşlaması
Koridora girdiğimde her şey değişti. Sesler boğuklaştı, adımlarım yankılanmaya başladı. İnsanlar hızlı hızlı yürüyordu ama bana herkes ağır çekimdeymiş gibi geliyordu.
Bekleme salonunda oturan yaşlı bir adam vardı. Elinde eski bir dosya, gözleri tavana dalmış. Yanında genç bir kadın, muhtemelen kızı, sürekli “merak etme” diyordu. Ama o “merak etme” cümlesinin içinde bile bir titreme vardı.
Ben ise elimdeki kâğıda bakıyordum: “Mide kolon grafisi.”
İçimdeki duygusal tarafım fısıldadı:
“Bunun adı bile ağır geliyor.”
İçimdeki mantıklı tarafım ise karşı çıktı:
“Bu sadece bir tetkik, görüntüleme yöntemi. Sonuç almak için bir adım.”
Ama o an insanın mantığı, duygularını susturamıyor.
Doktor odasında kısa ama unutulmayan konuşma
Sıra bana geldiğinde kapıyı açarken elim biraz titredi. Doktorun odası beklediğimden daha sakindi. Duvarlarda tıbbi çizimler, bir köşede bilgisayar ekranı… ama en çok doktorun sesi aklımda kaldı.
“Mide kolon grafisi çekilecek,” dedi sakin bir tonla.
“Hazırlık önemli. Aç gelmen gerekiyor.”
Başımı salladım ama aslında içimde başka bir şey dönüyordu. Sanki o an kelimeler değil de duygular konuşuyordu.
“Bu süreç nasıl bir şey?” diye sordum.
Doktor çok detaylı anlatmadı aslında. Sadece gerekli olanı söyledi. Ama o kısa açıklama bile zihnimde büyüdü, büyüdü, büyüdü…
İçimdeki mühendis tarafı bilgi toplamaya çalışıyordu:
“Kontrast madde kullanılacak, görüntüleme yapılacak, sindirim sistemi incelenecek.”
İçimdeki insan tarafı ise tek bir şeye takılmıştı:
“Ya rahatsız olursam?”
Bekleme anı: En uzun zaman
Randevu günü geldiğinde hastane yine aynıydı ama ben aynı değildim. İçimde garip bir sessizlik vardı. Sanki büyük bir şey olacakmış gibi değil de, küçük ama önemli bir eşiğe gelmişim gibiydim.
Bekleme alanında otururken telefonuma bakmadım. Çünkü hiçbir şey anlamlı gelmiyordu. Ekran ışığı bile gözümü rahatsız ediyordu.
Yanımdaki koltukta oturan genç bir adam da aynı işlemi bekliyordu. Göz göze geldik ama konuşmadık. Belki de ikimiz de aynı şeyi düşünüyorduk: bilinmezlik.
İçimdeki duygusal ses yine ortaya çıktı:
“İnsan neden böyle anlarda kendini bu kadar küçük hissediyor?”
İçimdeki mantıklı ses cevap verdi:
“Çünkü kontrol sende değil.”
Ve bu cevap beni daha da huzursuz etti.
İşlem odasına giriş: Gerçekle yüzleşme
Adım söylendiğinde ayağa kalktım. O an kalbim hızlandı ama dışarıdan belli etmemeye çalıştım. Kapıdan içeri girdiğimde ışık daha soğuktu. Cihazlar, ekranlar, metal sesleri…
Hemşire sakin bir şekilde yönlendirdi:
“Buraya geçebilirsin.”
O an düşündüm: “Burası hayatın durduğu yer mi?”
Mide kolon grafisi süreci aslında anlatıldığı kadar korkutucu değildi ama bilinmezliği insanın içine işliyordu.
İçimdeki mühendis tarafı etrafı inceliyordu: cihazın konumu, ekranların düzeni, teknisyenlerin hareketleri…
İçimdeki insan tarafı ise sadece şunu hissediyordu: “Burada olmak garip.”
İşlemin ortasında: Zamanın donduğu an
Başladığında aslında beklediğim gibi dramatik bir şey olmadı. Ama duygularım yine de sakin kalmadı. Çünkü mesele sadece fiziksel olan değildi; zihinsel bir ağırlık vardı.
“Şimdi dön,” dediler.
“Biraz nefes al,” dediler.
“Pozisyon değiştir,” dediler.
Her komut bir yön değişimiydi ama içimdeki düşünceler sabit kalıyordu.
Bir an gözlerimi kapattım.
İçimdeki duygusal taraf fısıldadı:
“Bittiğinde rahatlayacaksın.”
İçimdeki mantıklı taraf ise hemen cevap verdi:
“Bu sadece bir süreç, büyütme.”
Ama insan bazen mantığı değil, hislerini duyar.
O an garip bir şekilde çocukluğumu düşündüm. Kayseri’nin sokaklarında koştuğum günleri… Hiçbir şeyin bu kadar karmaşık olmadığı zamanları.
Ve içimden sessizce şunu söyledim:
“Keşke her şey bu kadar basit kalsa.”
Bitiriş: Sessiz bir rahatlama
İşlem bittiğinde hemen büyük bir rahatlama olmadı. Daha çok yavaş yavaş çözülen bir düğüm gibiydi.
Hemşire “tamamlandı” dediğinde sadece başımı salladım. İçimde bir boşluk vardı ama bu boşluk kötü değildi. Sanki ağır bir çantayı yere bırakmış gibiydim.
Koridora çıktığımda ışık daha sıcak geldi. İnsan sesleri tekrar anlam kazandı. Telefonumu elime aldım ama açmadım. Bir süre sadece yürüdüm.
İçimdeki mühendis tarafı düşündü:
“Bitti. Veri alındı. Sonuçlar beklenir.”
İçimdeki insan tarafı ise çok daha basit bir şey hissetti:
“Yaşadım ve geçti.”
Günlüğe yazılan son cümle
Eve döndüğümde günlüğümü açtım. Kalem elimde biraz durdu. Yazmak istedim ama kelimeler ağırdı.
Sonra tek bir cümle çıktı:
“Bugün içimden geçen korku sandığım kadar büyük değilmiş.”
Ve belki de ilk defa o gün anladım; Mide kolon grafisi sadece bir tıbbi işlem değildi. Aynı zamanda insanın kendi iç sesiyle yüzleştiği küçük bir yolculuktu.
Sonrasında kalan his
Günler sonra sonuçlar açıklandığında her şey normaldi. Ama benim içimde kalan şey sonuç değil, o süreçti.
Hastane koridorları, bekleme sessizliği, cihazların soğuk sesi…
Ve en çok da kendi içimdeki iki sesin sürekli konuşması.
İçimdeki mühendis artık daha sakindi:
“Gördün mü, sistem çalışıyor.”
İçimdeki insan ise daha derin bir şey söylüyordu:
“Bazen en zor şey, belirsizliğin içinde beklemek.”
Ve şimdi geriye dönüp baktığımda, o günün bana öğrettiği tek şey şu:
İnsan bazen en çok kendi düşüncelerinden korkuyor.
“Abdomen grafisi nedir ve ne için kullanılır” hakkındaki meraklarınızı giderebildiysek ne mutlu bize. Fitnews ailesi olarak her zaman yanınızdayız!
Benzer Konular: Ses olayları daralma nedir ?