Bir gün hastane koridorunda başlayan hikâye Kayseri’nin sabahları hep biraz sert olur. Soğuk, yüzüne çarpan hava insanı hemen kendine getirir ama içimdeki dağınıklığı toplamaz. O gün de öyle bir sabahtı. Cebimde katlanmış bir randevu kâğıdı, elimde yarım kalmış bir günlüğün sayfaları vardı. Hastaneye doğru yürürken içimde garip bir karışım dolaşıyordu: endişe, merak ve hafif bir kırgınlık. Mide kolon grafisi kelimesini ilk kez doktordan duyduğumda anlamamıştım bile. Sanki çok teknik bir dünyanın kapısı aralanmıştı ve ben o kapının önünde ayakkabısız kalmış gibiydim. İçimdeki ses sürekli konuşuyordu: “Abartma, bu sadece bir görüntüleme.” Ama diğer tarafım, yani duygularım, aynı fikirde değildi: “Ya içinde…
Yorum Bırak