Kavala’dan hangi Yunan adasına gidilir? Bir Yolculuğun İçinde Kırılan ve Yeniden Kurulan Kalp
Bazen insanın içinde açıklayamadığı bir sıkışma olur. Ne şehir dar gelir ne insanlar eksik… ama yine de bir şeyler yetmez. Benim için bu his, bir akşam Kayseri’de odamda otururken başladı. Pencerenin dışında rüzgâr vardı, içeride ise sürekli aynı düşünce dönüp duruyordu: gitmek.
O gece defterimi açtım ve tek bir cümle yazdım: “Kavala’dan hangi Yunan adasına gidilir?”
O cümle, aslında bir soru değildi sadece. Bir kaçış planıydı, bir merakın büyümesi, hatta biraz da içimde biriken her şeyin dışarı sızma şekliydi.
Kayseri’den çıkan bir hayalin rotası
Kayseri’de büyümek… İnsan bunu anlatırken çoğu zaman güçlü duruyor ama içten içe biliyorum; bazı günler insan kendi şehrine bile sığamıyor. Ben de öyle bir dönemdeydim. Günlük tutarken bile aynı şeyleri yazmaktan yorulmuştum. İş, ev, sokak, market, tekrar iş…
Sonra bir gün sosyal medyada Kavala’nın fotoğraflarına denk geldim. Deniz, taş sokaklar, eski liman… İçimde bir şey yerinden oynadı. Haritayı açtım. Kavala, Yunanistan’ın kuzeyinde bir kıyı şehriydi. Ama asıl dikkatimi çeken şey başka bir soruydu: Kavala’dan hangi Yunan adasına gidilir?
O soru beni bir anda içine çekti. Çünkü sadece bir seyahat planı değildi bu; bir geçiş hissiydi. Bir yerden başka bir yere değil, bir ruh hâlinden başka birine geçmek gibi.
Kavala’ya varış: İçimdeki sessizliğin sesi
Sevgili okurlar, Fitnews ekibi olarak bugün “Kavala’dan hangi Yunan adasına gidilir” konusunu sizlerle paylaşmaktan heyecan duyuyoruz.
Aylar sonra kendimi gerçekten Kavala’da bulduğumda, bu yolculuğun sadece bir tatil olmadığını anladım. Otobüs camından şehre bakarken içimde garip bir sessizlik vardı. Sanki uzun zamandır ilk defa nefes alıyordum ama bunu fark edecek kadar bile sakin değildim.
Limanı gördüğümde aklımdaki tek cümle yine aynıydı: Kavala’dan hangi Yunan adasına gidilir?
Çünkü orada durup denize baktığınızda, şehir size sadece bir yer göstermiyor; aynı zamanda bir yön hissi veriyor. O yön, bende doğrudan adalara gidiyordu.
Limanın sabahı ve bekleyen yolcular
Sabah erken saatlerde limana gittiğimde, insanlar çoktan toplanmıştı. Çantalar, valizler, kahve kokusu… Herkes bir yere gidiyordu ama kimse bunu yüksek sesle söylemiyordu.
Yanımda oturan yaşlı bir adam sessizce sigara içiyordu. Ona “Kavala’dan hangi Yunan adasına gidilir?” diye sormak istedim ama sormadım. Çünkü bazı soruların cevabı insanın içinde büyümeliydi.
Sonra bilet gişesindeki görevli tek kelimeyle söyledi: “Thasos.”
İşte o an her şey netleşti.
Thasos’a giden yol: Denizin ortasında bir ara dünya
Thasos… Türkçede Taşöz diye de bilinen bu ada, Kavala’ya en yakın Yunan adasıydı. Feribotla kısa sürede ulaşılabiliyordu. Ama mesele süre değildi. Mesele, o kısa sürede insanın içinde nelerin değiştiğiydi.
Feribota bindiğimde içimde hem büyük bir heyecan hem de tuhaf bir hayal kırıklığı vardı. Çünkü bu yolculuğu o kadar büyütmüştüm ki, gerçek olduğuna inanmakta zorlanıyordum.
Deniz açıldıkça Kavala küçüldü. Şehir geride kaldı. Ben ise önde, bilinmez bir yere doğru gidiyordum.
Ve yine aynı soru içimde yankılanıyordu: Kavala’dan hangi Yunan adasına gidilir?
Bu sefer cevabı biliyordum ama anlamı değişmişti.
Denizin ortasında düşünceler
Feribotun güvertesine çıktım. Rüzgâr yüzüme vururken defterimi açtım. Yazmak istiyordum ama kelimeler gelmiyordu. Çünkü bazı anlar yazıya sığmaz.
O an düşündüğüm tek şey şuydu: Ben neden bu kadar uzağa gelmiştim?
Belki de mesele uzaklık değildi. Belki de insan, kendi içindeki boşluğu haritada bir yere koymak istiyordu.
Yanımda duran genç bir çift İngilizce konuşuyordu. Gülüyorlardı. Onları izlerken içimde hafif bir burukluk hissettim. Çünkü ben gülmüyordum. Ben sadece bakıyordum.
İçimdeki sessiz kırılma
O an fark ettim ki, en büyük yolculuklar insanın kendi içine yaptığı yolculuklarmış. Dışarıdan bakınca sadece Kavala’dan Thasos’a giden bir feribottum. Ama içeride, bambaşka bir hayatı geride bırakıyordum.
Kayseri’de bıraktığım odamı düşündüm. Yarım kalmış günlükleri, tekrar tekrar ertelenmiş kararları…
Ve kendime dürüstçe şunu söyledim: “Ben aslında kaçmıyorum. Sadece bir şeyleri anlamaya çalışıyorum.”
Thasos’a varış: Beklentinin gerçeğe çarpması
Ada göründüğünde içimde bir şey çözüldü. Ama bu bir mutluluk değildi sadece. Bir kabullenişti.
Thasos’un limanı küçük, sakin ve sade bir yerdi. İnsanlar acele etmiyordu. Kimse bir yere yetişmeye çalışmıyordu. Bu bile başlı başına şaşırtıcıydı.
İndiğimde ilk yaptığım şey etrafa bakmak oldu. Ve yine aynı cümle zihnimde döndü: Kavala’dan hangi Yunan adasına gidilir?
Ama artık bu soru bir bilgi arayışı değildi. Bir deneyimin parçasıydı.
Sokaklarda yürürken değişen düşünceler
Dar sokaklarda yürürken taş evlerin arasında kaybolduğumu hissettim. Bir kafenin önünde oturdum. Kahve söyledim. Uzun uzun denizi izledim.
İlk defa Kayseri’deki hayatım bana çok uzak geldi. Ama bu uzaklık kötü değildi. Aksine hafifletici bir şeydi.
Garson bana gülümsediğinde, içimde küçük bir sıcaklık oluştu. İnsanların basit nezaketleri bile burada farklı hissediliyordu.
Geri dönüş ve içimde kalanlar
Günler sonra geri döndüğümde, aynı feribota bu sefer ters yönde bindim. Ama asıl dönüş bedenimde değil, zihnimde oldu.
Kayseri’ye döndüğümde şehir değişmemişti. Sokaklar aynıydı, insanlar aynıydı. Ama ben aynı değildim.
Defterime şu cümleyi yazdım: “Kavala’dan hangi Yunan adasına gidilir? diye sormak, aslında nereden nereye gitmek istediğini anlamaktır.”
O günden sonra bu soru benim için bir rota değil, bir hatırlatıcı oldu.
İçimde kalan deniz
Bazen gece yatarken hâlâ o feribotun sesini hatırlıyorum. Dalga sesi, rüzgâr, motorun ritmi…
Ve içimde garip bir huzur beliriyor. Çünkü biliyorum ki bazı yolculuklar bitmez. Sadece şekil değiştirir.
Kavala’dan Thasos’a giden o kısa yol, benim için uzun bir iç yolculuğa dönüştü. Ve belki de en önemlisi, artık kendime şu soruyu sormaktan korkmuyorum: “Ben gerçekten nereye gitmek istiyorum?”
Fitnews ekibi olarak “Kavala’dan hangi Yunan adasına gidilir” konusunu sizlerle paylaşmaktan mutluluk duyduk. Sağlıklı ve mutlu günler!
İlgili Yazımız: İran'da haftanın hangi günleri tatil ?